गझल सदृश्य

तुजवाचूनी आठवणींची किरणे आता उरतात कुठे
होते तडफड फक्त तयांची बाकी त्या ही झुरतात कुठे

भांडण तंट्यानी बरबटलेली सारी वस्ती मनुजाची
उमगत नाही प्रेते इतुकी मेलेल्यांची पुरतात कुठे

होती पहाटेस घरी जी सायंकाळी तीच दिसेना
ठाऊक नाही कुणा कळ्या कोमलशा खुडतात कुठे

कसले कुविचार मनी दावायचे वृद्धाश्रम आईबापा
आज कळाले दुर्भाग्याने संसार असे बुडतात कुठे

एकेकाळी होती मानाची एकलव्याची दक्षिणा
विचारावं कुणाला गुरू हे हल्लीचे चुकतात कुठे

आवडले खयाल म्हणूनच प्रेमात असावी कविता
कानी पुसते सांग सागर, शेर असे स्फुरतात कुठे

----------- *सागरराजे निंबाळकर* -----------