चारोळी

आई तुझ्या मायेच्या स्पर्शाने

सरतात माझ्या साऱ्या व्याधी

म्हणूनच नमवतो मी माथा

तव चरणात, ईश्वराआधी

🌺 सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

तू जरी नसलीस आयुष्यात

तू असल्याचा भास होतो

बाकी सारं आलबेल आहे

एवढाच काय तो त्रास होतो

🌹 सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

तू जरी नसलीस आयुष्यात

तू असल्याचा भास होतो

बाकी सारं आलबेल आहे

एवढाच काय तो त्रास होतो

🌹 सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

आयुष्यातील चढ-उतारांवर

मात करतो जो संयमाने

त्याचंच नाव घेतलं जातं

उदाहरणादाखल गौरवाने

🌺 सागरराजे निंबाळकर

गूढ आरोग्याचे

☺     *गूढ आरोग्याचे*     ☺

*करा योगासने । सांगे योग गुरू*

*रोगमुक्त करू । शरीराला ।।१।।*

*पश्चिमोत्तासने । सुधारे यकृत*

*लाभ तो अद्भुत । होई तना ।।२।।*

*होताच वेदना । शरीराची सूज*

*करी हितगुज । शीर्षासन ।।३।।*

*बोलता तोतरे । कधी सिंहासन*

*कधी नौकासन । नित्यनेमे ।।४।।*

*गुण दोषांसह । होता रक्त कमी*

*वाढवाया हमी । प्राणायाम ।।५।।*

*मेघ निराशेचे । येता लठ्ठपणा*

*साद हलासना । मनोभावे ।।६।।*

*हात बळकट । होण्या घेई प्रण*

*हस्तभुजासन । भारदस्त ।।७।।*

*भुजंगासनाने । पचन हलके*

*हसरे बोलके । लाभदायी ।।८।।*

*जुलाब थांबवा । सर्वांगासनाने*

*प्रसन्न मनाने । पहाटेस ।।९।।*

*बध्दकोष्टतेचं । करू उच्चाटन*

*तेथे वज्रासन । साथ देई ।।१०।।*

*गूढ आरोग्याचे । वर्णीतो सागर*

*करावा जागर । चोहीकडे ।।११।।*

      *सागरराजे निंबाळकर*

          उल्हासनगर, ठाणे

संगीत

-- संगीत --

भुरळ घालते

संगीताची जादू

थाप डफावर

लागता निनादू

जेव्हा काळी-शुभ्र

संवादिनी गाते

सुरावट थेट

काळजात जाते

वाजता बासुरी

शहारते अंग

होती राधेसवे

गोपिकाही दंग

वीणेमुळे गुज

मनीचे कळती

छेडावया तारा

हात हे वळती

कीर्तनास येती

मुक्ताई, जनाई

टाळ घेत नाचे

विठू रखुमाई

डग्गा-तबल्याची

जमताच जोडी

संगीताने वाढे

आयुष्याची जोडी

@ सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

जन्म दिला मज माऊलीने

सोसून गर्भातल्या अनंत कळा

त्यामुळेच कळली माया अन

लागला मज आईचा लळा

🌺 सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

तप्त उन्हाच्या झळांमध्ये

तुझा पदर, देतो छाया

हवीहवीशी वाटते आई

तुझी, न संपणारी माया

🌹 सागरराजे निंबाळकर

माणुसकी

-- माणुसकी --

जपावा साऱ्यांनी

माणुसकी धर्म

जीवनात सदा

करून सत्कर्म

भुकेल्यास अन्न

तहानल्या पाणी

जपा माणुसकी

सांगे संतवाणी

दीन दुबळ्यास 

मदतीचा हात

जपू सेवाभाव

नित्य काळजात

सांत्वनाचे शब्द

देतात आधार

राहू नये कधी

कोणी निराधार

टाळूनिया लोभ

योग्य तेच घ्यावे

यथायोग्य मार्गे

ज्याचे त्याला द्यावे

व्हावे कधीकधी

आंधळ्याची काठी

वाटे त्याला मग

आहे देव पाठी

जपू माणुसकी

मनोभावे आता

ठेवोनिया स्मित

मुखी येता जाता

@ सागरराजे निंबाळकर

निस्सीम प्रेमाला अटी-शर्ती नसतात

----- निस्सीम प्रेमाला अटी-शर्ती नसतात -----

     शर्वरी आणि सागर बालपणापासूनचे मित्र. दोघांच्या घरात फक्त दहा मिनिटांचं अंतर. शाळेत एकाच बाकावर बसणं, एकमेकांच्या डब्यातलं हक्कानं खाणं, सणावाराला एकमेकांच्या घरी जाणं इतकी सहजता नात्यात होती. दोघेही अभ्यासात हुशार. थोड्या फार फरकाने कधी शर्वरी पहिल्या क्रमांकावर तर कधी सागर. शाळेत 'दो हंसो का जोडा' नावाने प्रसिद्ध. दोघांच्या घरची परिस्थिती काहीशी बेताची त्यामुळे काटकसर, मेहनत हे गुण उपजत होते. 

     सहावीला असताना अपघातामुळे शर्वरीचे बाबा देवाघरी गेले आणि कुटुंबावर दुःखाचा डोंगर कोसळला. घरातली एकुलती एक कमावती व्यक्ती गमावल्याने आता पुढे काय? हा प्रश्न शर्वरीच्या आईला सतावत होता. शर्वरी आणि तिच्या पाठचे दोन भाऊ असल्याने शेवटी आईने काम करण्याचा निर्णय घेतला. दुसरा पर्यायही नव्हताच ! शर्वरीही दुःखात होती त्यामुळे शाळेत तिचा पूर्वीसारखा वावर नव्हता. सागरला तिच्या मनाची घालमेल कळत होती त्यामुळे जमेल तितका भावनिक, मानसिक आधार तो तिला देत होता. 

     प्राथमिक शाळा सातवीपर्यंतच असल्याने पुढील शिक्षणासाठी दोघांनाही वेगवेगळ्या शाळेत जावं लागलं. आपलं माणूस दुरावल्याची जाणीव मनाला सलत होती. शर्वरीला घरच्या जबाबदारीमुळे सहसा बाहेर जायला मिळत नसल्याने सागर अधूनमधून चौकशीसाठी तिच्या घरी जात असे. 

बालपणीच्या निरागस प्रेमाचं रूपांतर आता हळूहळू हव्याहव्याशा प्रेमात व्हायला लागलं होतं. तशी विचारणा दोघांपैकी कोणीही केली नव्हती पण नजरेच्या खेळातून मूकसंमती मात्र मिळाली होती. 

     असंच एकदा दिवाळीचं निमित्त गाठून सागर शर्वरीच्या घरी गेला मात्र दाराला कुलूप होतं. शेजारी चौकशी केली असता कळलं की आता ते तिथे राहत नाहीत. त्यांचं ते स्वतःचं घर नसल्याने त्यांना ती खोली सोडावी लागली. त्याकाळी दोघांकडेही दूरध्वनी नसल्याने आणि पत्रव्यवहार करावा तर कोणत्या पत्त्यावर? हा प्रश्न सागरला पडला. 

     दहावीनंतर महाविद्यालयीन शिक्षणासाठी पुन्हा नवीन महाविद्यालयात सागरने प्रवेश घेतला. एके दिवशी मित्रांबरोबर व्यायामशाळेत जाताना अचानक त्याला शर्वरी दिसली. 'तुम्ही व्हा पुढे' असं म्हणत सागरने शर्वरीला हाक मारली तशी ती थांबली. तब्बल दोन वर्षांनी भेट झाल्याने दोघे एकमेकांना पाहतच राहिले. काही काळाने भानावर येत शर्वरीने विचारलं "तू इथे कसा?" "मी इथे प्रवेश घेतला आहे" असं सागरने सांगितल्यावर तिला आनंद झाला. कारण आता दोघेही एकाच ठिकाणी शिक्षण घेत होते. 

     महाविद्यालयाच्या स्नेहसंमेलनाचं निमित्त गाठून आपल्या भावना शर्वरीला सांगायच्या असं सागरने ठरवलं. घरी जाताना तिचे दोन्ही हात हातात घेऊन सागरने एकदाची आपल्या भावनांना वाट करून दिली. "आता हे शक्य नाही सागर" असं म्हणत शर्वरी सागरच्या कुशीत शिरून आसवे गाळू लागली. 

"काय झालंय नेमकं शर्वरी?" सागरने तिचे डोळे पुसत विचारलं. शांत होत शर्वरीने सांगायला सुरुवात केली. 

     'बाबा गेल्यावर आई कसंबसं घर चालवत होती. पण जसजसं आम्ही मोठे होत गेलो आर्थिक ताण येत गेला. बाबांनी पूर्वी काहीजणांकडून छोटे-मोठे कर्ज घेतले होते ते परत करण्यासाठी देणगीदारांनी तगादा लावला. भाडं वेळेवर देता येत नसल्याने घरमालकाने खोली सोडण्याचा आग्रह धरला. काही काळ आम्ही माझ्या काकांकडेही राहिलो.' पण असं किती दिवस चालणार? काकांनीही घरगुती अडचणींचं कारण पुढे करत आता तुमचं तुम्ही बघा म्हणत घराबाहेर काढलं. 

     गेले सहा महिने आम्ही एका वडाच्या झाडाशेजारी झोपडी करून राहत होतो. आईच्या सहनशीलतेचा अंत झाल्याने तिने फाशी घेऊन आत्महत्या केली. 

दोन लहान भावांची जबाबदारी असल्याने नाईलाज म्हणून मी देहविक्रीचा व्यवसाय करू लागले. 'आयुष्यभर हेच नाही करायचं रे मला' म्हणून मी दिवसा शिक्षण घेत रात्री हा प्रपंच करते. एक-दोनदा तुझे मित्र पण तहान शमवून गेले. 'त्यांनी सांगितलं नाही का तुला?'

हे सगळं ऐकत असताना सागरचे डोळे अखंड वाहत होते. त्याने काहीही न बोलता तिचा हात धरला आणि तिच्या दोन्ही भावंडांसवे तिला थेट स्वतःच्या घरी नेलं. 

     घरी येताच सागरने आई-बाबांना सांगितलं, 'मला हिच्याशी लग्न करायचं आहे. जर ही नाही तर दुसरी कुणीच नाही.' सागरचे आई-बाबा शर्वरीला ओळखत होते. अचानक सागरने असा निर्णय का घेतला हे त्यांना कळत नव्हतं. रात्रीचं भोजन आटोपल्यावर सागर आणि शर्वरीला समोर बसवून सर्व हकीकत त्यांनी जाणून घेतली. काय प्रतिक्रिया द्यावी हे दोघांनाही सुचत नव्हतं. 'काढू आपण काहीतरी मार्ग' असं म्हणत त्यांनी सगळ्यांना खोलीत झोपायला जाण्याची सूचना केली. सकाळी दोघांनीही आपला निर्णय कळवला. 'लग्न अवश्य लावू पण इतक्यात नाही. अगोदर दोघे शिक्षण पूर्ण करा. आपापल्या पायावर उभे राहा. तोवर शर्वरी आणि तिचे दोन्ही भाऊ आपल्याकडेच राहतील.'

     निर्णय ऐकून दोघांचाही आनंद गगनात मावेनासा झाला. दोघांनीही उत्तम गुणांनी शिक्षण पूर्ण केलं. दोघांनाही भरघोस पगाराची नोकरी मिळाली. 

ठरल्याप्रमाणे दोघांचं विधिवत लग्न झालं. शर्वरीची दोन्ही भावंडं उच्च शिक्षण घेत आहेत. सगळं आलबेल सुरु आहे. 

     बऱ्याच दिवसांनी न राहावल्याने रात्रीचं भोजन आटोपल्यावर शर्वरीने सागरला विचारलं, 'माझी अशी परिस्थिती असताना, समाजात अशा गोष्टींना मान नसताना तू मला का स्वीकारलं?'

सागर उत्तरला, 'आई-बाबांचं माझ्यावर प्रेम आहे आणि माझं तुझ्यावर प्रेम आहे. तुझ्या मनावर मी भाळलो आहे. निस्सीम प्रेमाला अटी-शर्ती नसतात.'

जिस्म की बात नहीं थी उनके दिल तक जाना था 

लंबी दूरी तय करने में वक्त तो लगता है 

या ओळी गुणगुणत दोघेही एकमेकांच्या कुशीत शिरून शांत निजले. 

@ सागरराजे निंबाळकर

माहा लाडाचा ह्यो मेघ

-- माहा लाडाचा ह्यो मेघ --

मेघ पावसाळी आज

माह्या शेतामंदी आले

खेळ त्याहिचा रोजचा

काया मातीमंदी चाले

पहाटेच्या पारी मेघ

दिसे साजिरा गोजिरा

सांगे धरणी खुशीने

माहा लाखाचा ह्यो हिरा

येता जाता शेतामंदी

पानं, फुलंही भेटती

झिम्मा फुगडी खेयून

माह्या अंगाले खेटती

येता जाता रोज भेटे

गारगार थंड वारा

मंग स्पर्शाने येतसे

साऱ्या अंगाले शहारा

कधी हासतो खेयतो

कधी करी धुसपूस

तरी उजवतो रोज

काया आईची तो कूस

सदा राहो त्याची कृपा

माहा लाडाचा ह्यो मेघ

काया आईच्या भाळीची

दाट शोभिवंत रेघ

@ *सागरराजे निंबाळकर*

पंढरीची वारी

➖➖ पंढरीची वारी ➖➖

पंढरीची वारी पायी नित्य नेमाने करतो

मुखी राम कृष्ण हरी नाम आनंदे स्मरतो

पायी दिंडीत चालण्या लाखो वैष्णवांचा मेळा

रूप साजिरे विठूचे मज दिसे लाखो वेळा

ज्ञाना, तुका, नामा, जना सारे पालखीचे भोई

तुळशीचे वृंदावन इथे भगिनींच्या डोई

कशा डौलात डोलती हाती भगव्या पताका

मुखी माऊली माऊली देती एकमेका हाका

सान थोर भेद नाही सारी त्याचीच बालके

छत्र त्याचे वाटे मज उंच आभाळा सारखे

विठू दिसता सामोरी एक टिपूस गळतो

दिसभर चालूनही शीण क्षणात पळतो

किती सांगावे अप्रूप मंदिराच्या कळसाचे

सुखावती नेत्र जसे दोन क्षण विसाव्याचे

मूर्ती सावळ्या विठूची डोळी घेता सामावून

साधा सोपा मंत्र मग नाही दुजा नामाहून

देण्या निरोप भक्तांना विठू येतो वेशीवर

पुण्य वाढते वारीने ओंजळीत पसाभर

बोल त्याचे निरोपाचे पाणी पापणीत दाटे

जड होऊन पाऊले जाती आपापल्या वाटे

@ *सागरराजे निंबाळकर*

माझ्या गावचा पाऊस

------- माझ्या गावचा पाऊस -------

आठवतो अजूनही मला गावचा पाऊस 

मनसोक्त बागडून पुरी करायचो हौस

थेंब टपोरे टपोरे गंधाळून जाई माती 

सारी भावंडे मिळून गीत पावसाचे गाती

ओहोळात चालतात माझ्या तालेवार होड्या 

कधी खेळ लगोरीचा कधी एकमेका खोड्या 

चुलीवर भाजलेली मोठी मक्याची कणसं 

खाण्यासाठी गोळा होती माझी मायेची माणसं

पाच एकर शेतात ज्वारी-बाजरी पेरतो 

मळ्यातल्या झोपडीत सारे एकत्र जेवतो

फळा येते मेहनत भरघोस पीकपाणी 

डोळा आनंदाच्या धारा ओठी शिवाराची गाणी

दरी खोऱ्यात वाहती फेसाळत उंच झरे 

त्यात चिंब भिजण्याचे माझे स्वप्न होते खरे

भिजताना पावसात बिलगतो थंड वारा 

रोमरोम शहारता घेतो झाडांचा सहारा

काटा येतो कधीकधी रौद्ररूप पाहताना 

नदी काठ ओलांडून चोहीकडे वाहताना

 

माझ्या गावचा पाऊस माया करतो अमाप

त्याचे ऋण आम्हावरी तोच माय तोच बाप 

@ सागरराजे निंबाळकर

इवलासा दवबिंदू

-- इवलासा दवबिंदू --

प्रभातीच्या वेळी जन्म 

जन्म घेती दवबिंदू 

मोती टपोर हे वाटे 

वाटे वात्सल्याचा सिंधू ।। १ ।।

थेंब थेंब चमकती 

चमकती दव ओले 

ओशाळून तृणपाती 

तृणपाती छान डोले ।। २ ।।

अल्पजीवी दवबिंदू 

दवबिंदू देती ज्ञान 

जगताना जीवनाची 

जीवनाची न्यारी शान ।। ३ ।।

गोड गुलाबी ही थंडी 

थंडी वाटे हवीहवी 

आयुष्याची सुरुवात 

सुरुवात नवीनवी ।। ४ ।।

इवलासा दवबिंदू 

दवबिंदू वाटे मोती 

त्याचा करुणेचा स्पर्श 

स्पर्श काळजाला होती ।। ५ ।।

@ सागरराजे निंबाळकर

तुझ्यामुळे आई

---- तुझ्यामुळे आई ----

(किशोरगट बालकविता)

जन्मा आलो तुझ्या पोटी 

तूच मला सांभाळले 

आज सांगतो तुला मी 

आई, माझ्या मनातले ।। १ ।।

स्वतः राहून उपाशी 

मला वाढलीस पोळी 

तरी निजली निवांत 

किती गं तू साधीभोळी ।। २ ।।

शिदोरीच्या स्वरूपात 

दिली संस्कारांची खाण 

तुझ्यामुळे आहे आई 

मला समाजात मान ।। ३ ।।

बाबा सोडून एकटे 

जेव्हा गेले देवाघरी 

तूच सांगितल्या त्यांच्या 

आठवणी कितीतरी ।। ४ ।।

माझे लाड पुरवून  

भरलीस माझी झोळी 

मला लिहूदे ना आई

तुझ्यावर दोन ओळी ।। ५ ।।

रोज सकाळी ठेवतो 

डोकं तुझ्या पायावर

आशीर्वाद, प्रेम, माया 

राहो आई माझ्यावर ।। ६ ।।

@ सागरराजे निंबाळकर

आज्जी माझी

------- आज्जी माझी -------

काटक शरीर । उंचीने ठेंगणी 

दिसाया देखणी । आज्जी माझी !! १ !!

काठा पदराची । साडी नऊवारी 

पेहराव भारी । आज्जी तुझा !! २ !!

केसांचा अंबाडा । चष्मा डोळ्यावर 

गाते जात्यावर । दळताना !! ३ !!

बाळंतपणाचे । सर्व उपचार 

पाडतेस पार । लीलया तू !! ४ !!

आनंदाचे पर्व । मायेचा सोहळा 

नातवांना लळा । लावते तू !! ५ !!

देतो नानाविध । व्याधींना चकवा 

आज्जीचा बटवा । गुणकारी !! ६ !!

आज्जीच्या हातचा । गोड दही भात  

वाटतो लाखात । एक मला !! ७ !!

वाटते नेहमी । जावेसे आजोळी

भरावया झोळी । आठवांनी !! ८ !!

आईची आई वा । असो वडिलांची 

आज्जी या नावाची । गोडी फार !! ९ !!

गोष्टी सांगण्याची । न्यारी तिची कला 

थोपटून मला । निजविते !! १० !!

कितीतरी चुका । पोटात घालून  

घेते सांभाळून । घरदार !! ११ !!

➡️ सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

चटका लागला हाताला

तरी आईने केली भाकर

दुःखही लाजलं हे पाहून

इतका सहज आईचा वावर

🌺 सागरराजे निंबाळकर

जय श्रीगणेशा

------- जय श्रीगणेशा -------

जय देव जय देव, जय श्रीगणेशा 

दूर कर तू भक्तांचे, भय श्रीगणेशा !! धृ !!

सुत माता पार्वतीचा, देव गजानन 

पाहुनिया एकदंता, आनंदले मन 

ब्रम्हानंदी टाळीची तू, लय श्रीगणेशा !! १ !!

वक्रतुंड, लंबोदर, कैक तुझी नावे 

साऱ्या भक्तांना ताराया, विघ्नेश्वरा यावे 

संकटांचा तूच कर, क्षय श्रीगणेशा !! २ !!

अंगारकी, चतुर्थीला, मान तुझा खास 

चराचरी विनायका, आहे तुझा वास 

येते तुझी कैकवेळा, सय श्रीगणेशा !! ३ !!

@ सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

डोक्यावरचा हात तुझा, आई 

मला नेहमीच वाटतो सावली 

संकटांना थोपवण्याची भूमिका 

तू इतक्या सहज कशी निभावली 

@ सागरराजे निंबाळकर

हत्तीदादा

-- हत्तीदादा --

हत्तीदादा एकदा 

चिखलात फसला 

सगळ्यांनी ओढूनही 

निघतोय कसला 

सिंह म्हणाला आणा 

एक लांबलचक दोरी 

दोरी घेऊन आली 

एक शेळी गोरी गोरी 

दोरी आणली खरी पण 

चिखलात घेऊन जाणार कोण 

माकडाने लढवली शक्कल 

केला मासोळीला फोन 

वाघ, सिंह, गेंडा, अस्वल 

दोरी खेचून हैराण झाले 

बऱ्याच प्रयत्नानंतर हत्तीदादा 

फक्त एक इंच पुढे आले 

काय करावं नेमकं आता 

कोणालाच सुचेना काही 

जंगल पालथं घातलं 

काहीच मिळालं नाही 

शेवटी खारुताई म्हणाली 

सारे मिळून बांधू एक पूल 

चिखलात फसून हत्तीदादा 

झालाय भलताच स्थूल 

कसाबसा लोळत लोळत 

हत्तीदादा पुलावर आला 

इवल्याशा खारुताईमुळे 

एकदाचा चिखलातून निघाला 

@ सागरराजे निंबाळकर

लाडका गणपती बाप्पा

*लाडका गणपती बाप्पा*

*मला पण हवा मोदक म्हणत*
*उंदीर मामा अडून बसला*
*घट्ट बिलगून बसलेला बाप्पा*
*तो मोदक सोडतोय कसला*

*इवल्याश्या गादीवर त्या*
*बाप्पाची इवलीशी काया*
*मिठी पाहून उंदीर पुटपुटला*
*बहुधा प्रयत्न जाणार वाया*

*लाडीगोडी लावत म्हणाला मामा*
*मला फक्त छोटासा घास दे*
*नको चिंता करू अशी तू*
*आता थोडातरी हास रे*

*बाप्पाची विनवणी करून सुद्धा*
*मिळाला नाही मोदक काही*
*उंदीर मामा रागावला म्हणाला*
*तुझे वाहन होणार नाही*

*शेवटी ठरलं दोघात की*
*मिळून थोडं थोडं खाऊ*
*इकडे तिकडे लक्ष ठेव मामा*
*नाहीतर हळूच यायची माऊ*

*केली सुरूवात मोदक खायला*
*पण तो काही सरता सरेना*
*मामाला वाटायचं जास्त झालं*
*बाप्पा म्हणायचा पोट भरेना*

*संपवून कसाबसा मोदक*
*दोघेही गाढ झोपी गेले*
*पसारा पाहून आई रागावली*
*गुरू आगाव खोडकर चेले*

*अशी आहे एकंदरीत गंमत*
*एका मोदकात एवढ्या गप्पा*
*येतोय लवकरच भेटीला*
*सर्वांचा लाडका गणपती बाप्पा*

© *सागरराजे निंबाळकर*

परिताई

----- *परिताई* -----

नाचत होती आकाशात

एक छान छोटी परी

तिच्या नाचामुळे पडल्या

पावसाच्या खूप सरी

सरींसोबत खाली आली

छोटी आमची परिताई

मुलं म्हणाली तुझ्यासोबत

खेळायचं आहे बाई

परी म्हणाली या रे सारे

पाखरांना सोबत घेवून

गाऊ गाणी पावसाची

पावसामध्ये सारे जावून

तितक्यात आले फुलपाखरू

रंगीत पंख त्याचे छान 

त्याला पाहुन परिताई

विसरली आपले सारे भान

पंखावर पटकन बसून

परिताई गेली उडून

परिताई गेली म्हणून

मुलं दमली रडून रडून

तेव्हापासून परिताई

बाळांच्या स्वप्नात येते

आईबाबा पाहतात तर

बाळ झोपेत खुदकन हसते

🧸 *सागरराजे निंबाळकर* 🧸

पॅन्ट फाटली हत्तीची

"पँट फाटली हत्तीची"

हत्तीदादा उदास होते 

कोपऱ्यात एकटे बसायचे

विचारपूस केली तर  

त्यावर फार चिडायचे 

अखेर सगळ्या प्राण्यांनी मिळून 

विचारण्याचं धाडस केलं 

दादा बसले चूप शेवटी

हरिणीचं पाडस आलं 

हत्त्ती दादा बोलले बाळा

पॅन्ट माझी फाटली आहे 

कोण देईल शिवून नवी 

काळजी मनात दाटली आहे 

प्रकरण राजदरबारी गेलं 

सिंह म्हणाला हत्तीला हसवुया 

कापडाचा करून बंदोबस्त 

पॅन्ट नवी शिवून घेऊया

कपडे वाटपाचा भव्य कार्यक्रम 

पाहण्या सोहळा एकत्र गाव 

हत्ती दादा खूप नाचले 

स्टेज आमुचा तुटला ना राव 

स्टेज तुटल्याचं दुःख नव्हतं 

नवीन पॅन्ट परत फाटली 

हसले सगळे दादा चिडले

सगळ्यांनी मग धूम ठोकली

----- *सागरराजे निंबाळकर* -----

माऊ होणार डॉक्टर

-- माऊ होणार डॉक्टर --

एकदा आमची मनिमाऊ 

कोपऱ्यात बसून लागली रडू 

विचारलं तर म्हणाली

अभ्यासाला हवी पाटी नि खडू 

पाटी नि खडू दिल्यावर 

आनंदाने शाळेत जाऊ लागली 

भरपूर मार्क घेऊन तिने 

मिळवली बक्षिसं चांगली चांगली 

माऊला शाळेत भेटला 

उंदीर नावाचा मित्र 

माऊने खाऊ दिल्यावर 

काढायचा तो माऊचं चित्र 

बघता बघता माऊ 

खूप मोठी झाली 

पुढच्या शिक्षणासाठी 

तिला शिष्यवृत्ती मिळाली  

निकाल आहे आज माऊचा 

माऊ आमची होणार डॉक्टर 

हार, ढोल-ताशे घेऊन 

चला स्वागताला लवकर 

@ सागरराजे निंबाळकर

शायरी

गिरवीं रखे हैं कुछ मक़ान मैंने

तब कहीं जाकर ये महल पाया

मुद्दतों बाद लौटी है खुशियाँ

ए बंदे तू वक्त ना कर ज़ाया

🤗 सागरराजे निंबाळकर

शायरी

समेट लेंगे अब खुद-ब-खुद

बाहों में खुशियाँ ढेर सारी

कुछ पल के लिए ही सही

कोई फिक्र ना करे हमारी

🤗 सागरराजे निंबाळकर

निसर्ग

-- निसर्ग --

निसर्गाचे 

वरदान 

वाटे आम्हा 

अभिमान 

झाडे-वेली 

फळे-फुले 

आसमंत 

झाले खुले 

दरी-खोरे 

नदी-नाले 

रूप किती 

वेगळाले 

छंद न्यारा 

मोतियांचा  

शंख आणि 

शिंपल्यांचा 

सागराच्या 

लाटा येती 

किनाऱ्याची 

वाळू नेती 

जपू जेव्हा  

निसर्गाला 

म्हणू जन्म

सार्थ झाला 

@ सागरराजे निंबाळकर

केला सामना धैर्याने

-- केला सामना धैर्याने --

नखे मोडून टाकली

टोचणारी धारदार 

केला सामना धैर्याने 

कधी मानली न हार !! १ !!

जखडून ठेवतात 

मज रूढी-परंपरा 

कुठवर चालणार 

सांग, खेळ हा ईश्वरा !! २ !!

किती करू विनवण्या 

किती राहू विसंबून 

करावया स्वरक्षण 

सारे घेतले शिकून !! ३ !!

तुरा खोवलेला डोई

सन्मानाने शिक्षणाचा

त्याच्या साथीनेच घेते

वेध माझ्या भविष्याचा !! ४ !!

नाश केला असुरांचा

रूप दुर्गेचे घेऊन

किती काळ राहायचे

भय मनात ठेवून !! ५ !!

नको कुणाच्या कुबड्या

मीच होईन समर्थ

आशिर्वच राहो देवा

लढा जाऊ नये व्यर्थ !! ६ !!

@ सागरराजे निंबाळकर, उल्हासनगर

मो - ८८७९८९७७९७

चारोळी

झुळूक यावी वाऱ्याची अन

वाटावं, कोणी स्पर्शून गेलं

हे स्वप्न अधुरं राहिलेलं

मी व्यक्त कित्येकदा केलं

😇 सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

जेव्हा इवल्याशा हातांवर

नको तितका भार पडतो

लहानपणीच मोठं होण्याचा

प्रकार तेव्हा सर्रास घडतो

🌿 सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

अल्पायुषी असतात दवबिंदू

तरी न त्यांना खेद काही

सुखी जीवन जगण्यासाठी

याहून वेगळी शिकवण नाही

🤗 सागरराजे निंबाळकर

आठोळी

राजा राणीच्या संसारी

झाला अडसर माझा

धाडूनिया वृद्धाश्रमी

मोठा झाला माझा राजा

एका शब्दाचाही संवाद नाही

माझ्या डोळ्यासमोर राहून

सांग बाळा काय असेल

आयुष्यात दुःख वेगळं याहून

➡️ सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

जे शब्दांनी जमत नाही

ते डोळे बोलून जातात

हीच असते जमेची बाजू

एखाद्या नाजूक प्रसंगात

😇 सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

दुर्दैवाने आत्ताच्या पावसात

पूर्वीसारखं भिजता येत नाही

टायटनचं घड्याळ, रेमंडचा सदरा

भिजण्यास परवानगी देत नाही

😇 सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

सावल्यांनाही वाटत असेलच ना 

करावी कोणीतरी आपल्यावरही माया 

आडोशाच्या आशेपायी किती दिवस 

जाळून घ्यायची ही कोमल काया 

@ सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

जर साध्या साध्या शब्दातून 

जोडली जाते अखंड नाळ 

का राहीन पारखा सुखाला 

कशी होईल शब्दांची आबाळ 

@ सागरराजे निंबाळकर

चारोळी

बदलून जातं आयुष्य

एखाद्या अनामिक वळणाने

काय करावं अशावेळी

संभ्रमित झालेल्या मनाने

➡️ सागरराजे निंबाळकर