सुरुवात मी

~ सुरुवात मी

जी न झाली कधी तीच सुरुवात मी

एकटी नांदते रोज दोघात मी

आठवेना अता नाव माझे मला

गुंतले एवढी आडनावात मी

मत जसे मांडले स्पष्ट सर्वांपुढे

येत गेले तशी फार वादात मी

बोलणे मोजके हासणेही विरळ

सांग घ्यावा कसा श्वास शहरात मी

चार भिंतीतल्या गार वाऱ्यामुळे 

गोठते सारखी आतल्या आत मी

"शुक्र" म्हणतो कुणी कोण म्हणतो "शनी"

दाखवावा कुणा नेमका हात मी

खर्च करतोस तू वीस ओळी उगा

मांडतो तेवढे फक्त शेरात मी

😊 सागरराजे निंबाळकर, कल्याण

वाचतो मी

~ वाचतो मी..

कोण साधू कोण भोंदू सांगतो मी

माणसांना रोज इतके वाचतो मी

कीर्तनामध्ये शिकवतो मोह टाळा..

अन् घरी येताच नोटा मोजतो मी

प्रेमही तितकेच करतो मी तुझ्यावर

कारणे शोधून जितका भांडतो मी

पेरले जर का कुणी वाटेत काटे 

पाकळ्या समजून त्यावर चालतो मी

वारसा सांगू कशाला मी कुणाचा

मीच माझी जर गझल सांभाळतो मी

😊 सागरराजे निंबाळकर, कल्याण

खयाल म्हणजे

~ खयाल म्हणजे..

शेरामधला अर्थ जसजसा बहरत जातो

प्रगल्भतेचा ठसा तसतसा उमटत जातो

किती वाचल्या कविता त्याला महत्व नाही

कोण कोळसा अन् हिरा रसिक ठरवत जातो

गल्लीमध्ये ज्याचा कोणी वाचक नसतो

"गौरव" साधा दिल्लीभर तो मिरवत जातो

विदर्भ, कोकण, नाशिक अथवा पुणे-मुंबई

जो-तो मोठा कवी स्वतःला समजत जातो

माझ्यालेखी खयाल म्हणजे "कोरी पाटी"

मनासारखा येईस्तोवर गिरवत जातो

😇 सागरराजे निंबाळकर, कल्याण