जीव दुःखास मी लावतो नेहमी
आरतीसारखी पाठ झालीस तू
नाव इतके तुझे घोकतो नेहमी
दाद मागायची वेळ येते जिथे
मैफली मी अशा टाळतो नेहमी
यंत्र नाही खुळ्या बाप आहे तुझा
जो उशाशी तुझ्या जागतो नेहमी
एकमेका जिथे रोज भेटायचो
वाट आता तिथे पाहतो नेहमी
कोणत्याही क्षणी श्वास थांबेल हा
ठाव आहे तरी धावतो नेहमी
पार्वती तूच अन् तूच माझी उमा
काळजाशी तुला ठेवतो नेहमी
येत नाही उगा राबता एवढा
दोन ओळीत मी राहतो नेहमी
~ सागरराजे निंबाळकर
