शेवटाला कविताच माझी !
(दशाक्षरी)
वाहवत जातो कधीकधी
ताबा मनावर नाही आता
कोणा विचारू कारण येथे
व्यस्ततेचा आव येता जाता
हवं तेव्हा जवळ करून
नंतर बाजूला सारायचं
रीत न्यारी आहे ही जगाची
जीवंतपणीच मारायचं
फार काही नको होतं मला
फक्त छोटेखानी आस होती
माझीच राहावी ती सदैव
जी जवळ आणि खास होती
काय होतं मनात नेमकं
तिचं तिलाच ठाऊक सारं
स्मित बळेच आणून ओठी
गणित जुळवायची न्यारं
त्रास होऊ लागला साऱ्याचा
कुठवर सहावी उपेक्षा
घेतला निर्णय टोकाचा नी
रोखल्या मीच माझ्या अपेक्षा
कोडं उलगडलेलं नाही
मात्र स्पष्ट झालं आहे चित्र
शेवटाला कविताच माझी
एकमेव जिवलग मित्र
@ सागरराजे निंबाळकर
