लेखाजोखा

~ लेखाजोखा

आयुष्याची धुरा नेमकी

असते कोण्या हाती

उघडे डोळे जाताना अन् 

शेवट ज्याचा माती

श्वासाला जर मुकलो आपण

सांगा उरते काही?

पटकन सारे मिळवायाची

कसली मग ही घाई

अर्धी हाडे झिजल्यावरही

थांबत नाही मानव

मोह म्हणावा मायेचा की

लुकलुकणारे वैभव

एकाजागी बसून घ्यावी

विश्रांतीही थोडी

चिंतन केल्यावरती सुटती

क्षणात एका कोडी

लेखाजोखा आयुष्याचा

राहू असाच मांडत

जरी पेरले काटे कोणी

सुगंध जाऊ सांडत

😊 सागरराजे निंबाळकर, कल्याण

एक वहिनी असावी

~ एक वहिनी असावी

माझे लाड पुरवते

हवं नको ते पाहत

रोप वाढाया जोमाने

जसं कामी येतं खत

जरी असली वहिनी

मला आईच वाटते

जेव्हा-जेव्हा ताटामध्ये

भाजी-भाकरी वाढते

घरामध्ये कुठे, काय

तिला ठाऊक असते

तिच्याविना एकाचेही

पान कधी ना हलते

पत्नी, आई, सून, ताई

निभावते सारी नाती

भार अवघ्या घराचा

पेलूनिया एकहाती

मोठी असो किंवा छोटी

एक वहिनी असावी

जिच्या सहवासामध्ये 

गोडी जीवनाला यावी

@ सागरराजे निंबाळकर, कल्याण

लेक राजाची

~ लेक राजाची..

गाडी, बंगला सोडून

जेव्हा आली झोपडीत

जणू दान कुबेराचे

माझ्या पडले झोळीत

जीर्ण झालेल्या साडीला

"शालू" म्हणायची राणी

होती खायची आबाळ

फक्त पीत होती पाणी

कष्ट करून अमाप

तिने फुलविला मळा

माझ्या पत्नीने लावला

चक्क दुःखालाही लळा

कमी नाही कसलीही

आज आहे सारं काही

माझा "नारायण" केला

झाली "लक्ष्मी" ती स्वतःही

घेत आनंद आजही

खातो चटणी-भाकरी

लेक राजाची नांदली

एका गरिबाच्या घरी

😊 सागरराजे निंबाळकर

वेदना बोलते

~ वेदना बोलते..

होय ! हल्ली मला एकटे वाटते

मी मुका राहतो वेदना बोलते

टाळते तू मला एवढे का बरे

सांग माझी अशी कोण तू लागते

तूप रोटी मला अन् स्वतःला शिळे 

जीव आई पहा केवढा लावते

दुःख स्वीकारले भेट मानून मी

रोज दुनिया तरी टोमणे मारते

सर्व सामावते दोन ओळीतही

यामुळे तर मला ही गझल भावते

फक्त जाई-जुई हट्ट होता जिचा

तीच आता कशी? मोगरा माळते

@ सागरराजे निंबाळकर, कल्याण