माणसे वाचली

माणसे वाचली

नाटकी वाटली

का लपवतोस तू

वेदना आतली

पूर्ण होईल का

गोष्ट स्वप्नातली

आज पाडू पुन्हा

भिंत दोघांतली 

भोगली वंचना

पावलोपावली

मांडली पाहिजे

खंत आपापली

जाळते पूर्णतः

आग डोळ्यातली

~ सागरराजे निंबाळकर

मोडके घरदार आहे

मोडके घरदार आहे

फाटका संसार आहे

साजरा करतो न कोणी

तोच मी सणवार आहे 

पाहता घायाळ होतो

ती असा शृंगार आहे

चूल झाली वेगळी अन् 

पेटला परिवार आहे

राहतो डोईवरी जो

बाप तो आधार आहे

पावसाळा वाटतो पण..

आसवांची धार आहे

काळजावर तू दिलेला

घाव हिरवागार आहे

~ सागरराजे निंबाळकर 

वाट कुठली चालतो

वाट कुठली चालतो आहोत आपण

का चुकीचे वागतो आहोत आपण

शांतता नांदायची जेथे सुखाने

आज तेथे भांडतो आहोत आपण

लावण्यासाठी दिवा वंशावळीचा

कैक वाती जाळतो आहोत आपण

जो विठू वसतो तुझ्या माझ्यात वेड्या

त्या विठूला शोधतो आहोत आपण?

लाल आहे रक्त सगळ्यांचे तरीही

वेगळे का? वाटतो आहोत आपण

थांबणे एकाठिकाणी शक्य नाही

रोज इतके धावतो आहोत आपण

हात हलवत यायचे अन् जायचेही 

काय मागे ठेवतो आहोत आपण?

~ सागरराजे निंबाळकर

गोठून थेंब गेले

गोठून थेंब गेले डोळ्यांत आसवांचे

झालेत लाड माझ्या हातून यातनांचे

असली जरी कितीही सोज्ज्वळ दिसायला ती

उध्वस्त फार केले जीवन तिने मुलांचे

होतेय वाढ झटपट इतकी कशी कळेना

आहे तरी कितीसे आयुष्य वेदनांचे

छळतो मनास माझ्या हा प्रश्न एवढा की..

जाळून कोण जातो घर रोज सावल्यांचे 

करतो गुन्हा खुल्याने जामीन घेत सुटतो

उरले न भय कुणाला सज्ञान कायद्यांचे

झाला क्षणात नाही खारट उगाच सागर 

केलेत रोज प्राशन अश्रू नद्या-नद्यांचे

~ सागरराजे निंबाळकर 

उत्तरे देशील का

उत्तरे देशील का सगळी खरी

कोणताही आळ मग आला तरी

घेतले असते जगाशी वैर मी

प्रेम जर असते तुझे माझ्यावरी

एकदा का संपली एकादशी

विठ्ठला तू कोण? कुठली पंढरी 

तोडण्यासाठी प्रथांची साखळी

एकदा ओलांड तू ही पायरी

देव सगळ्यांना हवे असतात पण..

जायचे नसते कुणा देवाघरी

~ सागरराजे निंबाळकर 

लाल आहे रक्त

लाल आहे रक्त सगळ्यांचे तरी

का मिटेना जात धर्मांची दरी

थोपवू अश्रू कसे मी आज हे?

लाडकी माझी निघाली सासरी

राधिका झालीस माझी तू प्रिये

पण.. मला होता न आले श्रीहरी

आसवांना वाट थोडी देत जा

एवढी घुसमट अशी नाही बरी

प्रश्न होते खूप सोपे अन् सरळ..

उत्तरे तू टाळली सगळी खरी

मेणबत्त्या नेहमी का जाळतो 

एकदा पेटव मशालींना घरी

~ सागरराजे निंबाळकर

जडलाय जीव माझा

जडलाय जीव माझा बागेतल्या फुलावर

ग़ज़लेत शेर काही सुचतात रोज ज्यावर

डोळ्यांत डांबलेले होते बरेच अश्रू

सुटकेस पात्र झाले दुःखास भोगल्यावर

कंपूत दाद त्यांच्या मिळणे अशक्य आहे

त्यांच्यातल्या गुरूचा गंडा न बांधल्यावर

शंका चुकूनसुद्धा घेऊ नकोस आता

देऊन हात हाती विश्वास ठेवल्यावर

झाली मुकी नि बहिरी नाती क्षणात सारी 

नाणी खिशातली या जोरात वाजल्यावर

आले भरून डोळे आनंद फार झाला

स्वप्नातल्या घराला प्रत्यक्ष पाहिल्यावर

जाईल "मी"पणाची वरच्या स्वरात बाधा

दिवसागणिक स्वतःचे गुणगान गायल्यावर

~ सागरराजे निंबाळकर

भाव माझे

भाव माझे तुला सांग कळतील का

अंतरी एकदा फक्त बघशील का?

वेदनेचा असा लागल्यावर लळा 

मोकळे-ढाकळे रोज हसशील का?

मुक्त करतो तुला पाखरासारखा

उंच उडण्यास तू सज्ज होशील का?

चातकासारखी वाट पाहीन मी 

थेंब होऊन तू तृप्त करशील का?

तोल गेला कधी जर नको तेवढा

हात माझा प्रिये घट्ट धरशील का

सारते दूर भय कूस आई तुझी 

तू पुन्हा एकदा जन्म देशील का..

~ सागरराजे निंबाळकर 

वस्तीत माणसांच्या

शोधू नका मला या वस्तीत माणसांच्या

आलोय दूर अगदी शोधात काळजांच्या 

घेऊन रोज फिरतो झोळीत जो उन्हाळे

राहील का कधी तो छायेत सावल्यांच्या 

मैलोनमैल फिरते चिमणी दशोदिशांना

ठेवावयास दाणे चोचीत पाखरांच्या

आणू नकोस उसणे ओठांवरी हसू तू

दिसतात स्पष्ट धारा डोळ्यांत आसवांच्या

स्वीकार दुःखसुद्धा केले हसून कायम

रडलो न एकदाही आशेत मी सुखांच्या

गेलाय जन्म माझा काट्यांत एवढा की

रमलो कधीच नाही बागेत मी फुलांच्या

~ सागरराजे निंबाळकर 

मनाचा गाठताना तळ

मनाचा गाठताना तळ

मनाचा गाठताना तळ जराशी घे खबरदारी 

तिथे लागेल चकवा ये पुन्हा परतून माघारी

मला सुटले न कोडे हे कधीही आजतागायत 

थबकती पावले माझी अजूनी का तुझ्या दारी

पित्याने वाटणी केली खरेतर याचसाठी की.. 

खबर मिळताच गेल्याची मुले लढतील परभारी

मला तू शोधले केवळ घराच्या अंगणामध्ये 

दिवसभर मी उभा होतो तुला पाहत परसदारी

निजवतो नाइलाजाने उपाशी लेकरे माझी 

मला फळली न यंदाही विठूराया तुझी वारी

सागरराजे निंबाळकर, कल्याण

आयुष्य छान आहे

वाटायचे मला की.. आयुष्य छान आहे

प्रत्यक्ष मात्र अगदी काट्यांसमान आहे

म्हटले जरी जगाने साहेब फार मोठा

आई तुझ्यापुढे मी कायम लहान आहे

सैनिक असून ज्याला युद्धात स्थान नव्हते 

मुजरे करून आता झाला प्रधान आहे

घ्यावी पिऊन गंगा घोटात एकदाची

झाली जगात इतकी पापी तहान आहे

तुडवून सर्व गेले पडलो गळून जेव्हा 

नशिबी सदा उपेक्षा मी तेच पान आहे

~ सागरराजे निंबाळकर 

रडतो आहे, हसतो आहे

रडतो आहे, हसतो आहे

दुःखासोबत जगतो आहे

स्वप्ने जो-तो, मोठी हल्ली

दिवसाढवळ्या बघतो आहे

झाले आहे का काही? तू..

चिंतेमध्ये दिसतो आहे

आठवणींचे क्षण सोनेरी

हृदयामध्ये जपतो आहे

कोणीही नसते कोणाचे

कोणावर मग रुसतो आहे

जीवन म्हणजे शर्यत असते

पडतो आहे, उठतो आहे

~ सागरराजे निंबाळकर 

काटे उरात माझ्या

आजन्म पोसले मी काटे उरात माझ्या

वाटा कुण्या फुलांचा नव्हता सुखात माझ्या

दुष्काळ सावल्यांचा पाहून बारमाही

आले कधी न कोणी दारी उन्हात माझ्या

लावू कशास माळा चोहीकडे दिव्यांच्या

करते उजेड जर का पणती घरात माझ्या

वरवर तसा तुला मी कळणार फार नाही

जाणून पूर्ण घेण्या डोकाव आत माझ्या

डोळ्यांत आसवांचा येतो प्रलय कधीही

वाहून खूप काही जाते स्वरात माझ्या

पटले मनास जेव्हा मी पाहुणा क्षणांचा

उरली न कोणतीही इच्छा मनात माझ्या

~ सागरराजे निंबाळकर 

रोज आई

रोज आई दृष्ट माझी काढते

का मला ती जीव इतका लावते

गावखेड्याची असो, शहरी असो

उंच माडी, लांब गाडी मागते

वाटते आभाळ अवघे ठेंगणे

लेक पहिल्यांदाच जेव्हा रांगते 

ती स्वतः खाते शिळे अन् कोरडे

लेकरांना मात्र ताजे वाढते

जे कधी भाग्यात नसते आपल्या

नेमके ते का हवेसे वाटते

एवढ्यासाठी बदलले गाव मी

घर तिचे वाटेत माझ्या लागते

भांडलो दोघे कितीही, नेहमी

मी तिला अन् ती मला समजावते

~ सागरराजे निंबाळकर 

डांबू नका कधीही

_डांबू नका कधीही डोळ्यांत आसवांना_

_मिळते उगाच शिक्षा निर्दोष पापण्यांना_

_आई, वडीलसुद्धा वाटून घेतल्यावर_

_उपयोग काय झाला पोसून लेकरांना_

_येऊन सांजवेळी निघती भल्या पहाटे_ 

_करता कधी न येतो मुक्काम चांदण्यांना_

_अंधार दूर करती वाटेतला जगाच्या_

_मिळते तरी कमी का? आयुष्य काजव्यांना_

_शर्यत अटीतटीची झाली न एकदाही_

_बघती ससे तरीही पाण्यात कासवांना_

_घुसमट बरीच होते कुंडीत ठेवल्यावर_

_वाऱ्यासवे फुलू द्या बागेतल्या कळ्यांना_ 

_देतात गारवा जे दुसऱ्यास ऊन झेलत_ 

_आयुष्यभर स्वतः ते मुकतात सावल्यांना_ 

_~ सागरराजे निंबाळकर_

कोणते चांदणे

कोणती पौर्णिमा कोणते चांदणे

रोज नशिबात जर रात्रभर जागणे 

जीर्ण वाड्यातला कोपरा मी सुना 

भाग आहे मला एकटे राहणे

वेदनेची सवय लागली रोज की..

शक्य होते सहज दुःख सांभाळणे

सांग मांडू कशा भावना नेमक्या

होत नाही कधी आपले बोलणे

ऐकले ना कधी ईश्वराने तुझे

काय असते असे एवढे मागणे

आज घालून गळ वाट अडवू नको 

शक्य नाही मला आणखी थांबणे

मी कुणाचातरी काठ आहे अता 

सागरासारखे थांबवू वाहणे 

~ सागरराजे निंबाळकर

पत्र निनावी

पत्त्यावरती, हल्ली माझ्या

येते आहे, पत्र निनावी

त्यात मागणे, असते केवळ

प्रेमावरती, ओळ लिहावी

नजरेसमोर, एक चेहरा

पटकन तेव्हा, उभा राहतो

लिहिल्यानंतर, निवांत जेव्हा

पुन्हा पुन्हा ती, ओळ वाचतो

~ सागरराजे निंबाळकर 

गझला करतो आहे

आयुष्यावर कविता, गझला करतो आहे 

लिहिण्याजोगा मतला आता सुचतो आहे

रडण्यासाठी मिळतो खांदा आता कोठे?

गरजेपुरते खोटेनाटे हसतो आहे 

घरटे मागे सुटल्यानंतर कळले इतके..

सहवासाला आईच्या मी मुकतो आहे

वार्धक्याच्या उंबरठ्यावर बसल्यावरती

बाबा माझा थोडा-थोडा कळतो आहे

सोपे नाही टिकणे मित्रा युद्धामध्ये

लाखोवेळा हरल्यावरही लढतो आहे

छातीशी धरले ज्याला तो जखमा देतो

किस्सा का हा माझ्यासोबत घडतो आहे 

शाळा करणे मैत्रीमध्ये जमले नाही 

यासाठी तर एकलकोंडा जगतो आहे

~ सागरराजे निंबाळकर 

कळले नाही

गागागागा गागागागा

लिहिण्याजोगे सुचले नाही

कविता, गाणे जमले नाही 

प्रेमामध्ये हसणे-रडणे

माझ्यासोबत घडले नाही

संसाराच्या चिंतेमध्ये

महिनोमहिने हसले नाही 

संधी होती हातामध्ये

पण पायांना कळले नाही 

विश्वासागत तुटले अगदी

नाते जे तू जपले नाही

श्रीमंतांची नक्कल करणे 

गरिबांना परवडले नाही 

ओझे होते ओठांवरती

डोळ्यांना जे दिसले नाही

आई-बाबा होते तोवर

एकाजागी बसले नाही

साधे-सोपे, जगणे सुंदर

आता काही उरले नाही

~ सागरराजे निंबाळकर

सुखाचा नकाशा

~ सुखाचा नकाशा

गातो, डुलतो "विठ्ठल" 

माझ्या हिरव्या शेतीत

दृश्य पाहून वाटते

जणू आलो पंढरीत

काळ्या मातीचा सुगंध

माझ्या श्वासात भिनतो 

थेंब पावसाचा जेव्हा

रान सारे भिजवतो

गहू, ज्वारी, बाजरीची

पिके आहेत सुखात

पोसूनही साऱ्या जगा 

नम्रतेने वागतात

सर्जा-राजाविना कशी 

शोभा येणार घराला

मुकी असली तरीही

जीव देतात जीवाला

दोन वेळच्या घासाची 

होत नाही परवड

सुरू राहील जोवर

नभातली गडगड

मनाजोगं झाल्यावर

कसा आवळू कासरा 

शेती मायबाप माझी

तीच हक्काचा आसरा

दिस येतात सोन्याचे

फक्त सोडू नये आशा

एका रेषेत नसतो

कधी सुखाचा "नकाशा"

~ सागरराजे निंबाळकर

पाहिल्यावर

नेमके भांगात कुंकू पाहिल्यावर

ठेवला आहे दगड मी काळजावर

पापण्यांवर येत गेला भार माझ्या

दुःख हृदयाच्या तळाशी साचल्यावर

वाचल्या नाहीत कविता मग पुन्हा मी

बोलक्या डोळ्यात सगळे वाचल्यावर

लागली चिंता सतावू पाखरांची

गाठण्या घर वेळ इतका लागल्यावर

मारल्या इच्छा कधीच्या मीच माझ्या 

का खुनाचा आळ घेऊ मी कुणावर

~ सागरराजे निंबाळकर

जीव नाही घेतला मी

अत्तरासाठी फुलांचा जीव नाही घेतला मी

शब्द बागेला दिलेला आजसुद्धा पाळला मी 

ज्या वहीमध्ये तुझ्यावर शेकडो आहेत कविता

त्या वहीला वाचण्याचा मोह कायम टाळला मी

येत असतो सारखा तो चेहरा डोळ्यांपुढे या

का नको त्या पाहुण्याला जीव इतका लावला मी

पापण्यांच्या आड तू जो थेंब अश्रूचा लपवला

ओंजळीमध्ये खुबीने नेमका तो वेचला मी 

गंध येतो चंदनाचा ज्यामुळे जखमेस माझ्या

काळजावर नेहमी तो घाव ताजा ठेवला मी

~ सागरराजे निंबाळकर

पूर्ण झाले मागणे

शक्यतांच्या पावलांवर फार झाले चालणे

थांबवू चोरून आता सांजवेळी भेटणे

जन्मभर मी या उन्हाला जीव आहे लावला

एवढ्यासाठी नकोसे वाटते हे चांदणे

एकटा आहे सुखी मी सोबती कोणी नको

वाटते अवघड कुणाच्या भावना सांभाळणे 

शक्य असते जर तुझ्यावर प्रेम करणे नेहमी

टाळले नसते कधीही जीव इतका लावणे 

भेटली असती कधीची माधवाला राधिका

कोरले नसते कपाळी जर समांतर राहणे

मी तिचा होऊ न शकलो एकदाही जीवनी

हेच होते, हेच आहे एकतर्फी वाहणे 

जे दिले आहेस तेही खूप आहे विठ्ठला 

पंढरी झाली घराची पूर्ण झाले मागणे

~ सागरराजे निंबाळकर

एक व्यक्ती अशी

आग जमिनीतली थांबली पाहिजे

अंबरासारखी सावली पाहिजे

"जात" पाहून जी जात नाही कुठे

एक व्यक्ती अशी आपली पाहिजे

फक्त आणू नका पुस्तकांना घरी

वेळ काढून ती वाचली पाहिजे

स्पष्ट दिसतात व्रण घट्ट धरल्यामुळे 

सोडण्याची सवय लावली पाहिजे

बाप, आई असो वा लिहा प्रेयसी

गीत, कविता, गझल भावली पाहिजे

 

होत नाही बदल वागल्याने बरे

आत वृत्ती तशी चांगली पाहिजे

सांगते सारखी भूक पोटातली

झोप डोळ्यातली टाळली पाहिजे

तू मला "छान" म्हण, "वाह" म्हणतो तुला

लाज थोडीतरी वाटली पाहिजे..

~ सागरराजे निंबाळकर

हातात घ्या मशाली

आयुष्य सर्व माझे केले जिच्या हवाली

देऊन दुःख आंदण आली तशी निघाली

आहे सुखात जर ती तडफड बघून माझी

इतक्यात मामला हा काढू नका निकाली

जर जिंकणे "तहाने" आहे कमीपणाचे

मी हार मान्य करतो ठेऊन शस्त्र खाली

जाळून मेणबत्त्या मिळतो प्रकाश केवळ

भेटेल न्यायसुद्धा... हातात घ्या मशाली

डोळ्यात पाहिला मी जेव्हा अथांग सागर

एका क्षणात तेव्हा कळली तुझी खुशाली

~ सागरराजे निंबाळकर

दोन ओळीत मी

आठवांशी तुझ्या बोलतो नेहमी

जीव दुःखास मी लावतो नेहमी

आरतीसारखी पाठ झालीस तू

नाव इतके तुझे घोकतो नेहमी

दाद मागायची वेळ येते जिथे

मैफली मी अशा टाळतो नेहमी

यंत्र नाही खुळ्या बाप आहे तुझा

जो उशाशी तुझ्या जागतो नेहमी

एकमेका जिथे रोज भेटायचो

वाट आता तिथे पाहतो नेहमी

कोणत्याही क्षणी श्वास थांबेल हा

ठाव आहे तरी धावतो नेहमी

पार्वती तूच अन् तूच माझी उमा

काळजाशी तुला ठेवतो नेहमी

येत नाही उगा राबता एवढा

दोन ओळीत मी राहतो नेहमी

~ सागरराजे निंबाळकर

स्वतःची सावली आहे

जराशी चूक होती पण किती मी भोगली आहे

मला सोडून गेली ती स्वतःची सावली आहे

घराची काय सांगावी अवस्था बाप गेल्यावर

फिकी पडलीय होळी अन् दिवाळी लांबली आहे

तुझ्या पश्चात केला मी स्वतःचा त्याग वरचेवर

तुझे माहीत नाही पण प्रथा मी पाळली आहे

सहज नाही हसू आले कधी ओठांवरी माझ्या

उराशी लेकरागत मी व्यथा सांभाळली आहे

कधी होतेस कविता तू, गझलही वाटते केव्हा

कसा विसरू तुला आई सवय जी लागली आहे

~ सागरराजे निंबाळकर

रोज सुचतेस तू

नेहमीसारखी छान दिसतेस तू

प्रेम कवितेपरी रोज सुचतेस तू

भान सुटले तरी तोल जातो कुठे 

हात माझा असा घट्ट धरतेस तू

बांधला बंगला एक नावे तुझ्या

खंत इतकीच की त्यात नसतेस तू

जीवनाचा खरा अर्थ कळला तुला

दुःख होऊनही गोड हसतेस तू

तोड तू बंधने मोकळी हो जरा 

का उगा आतल्या आत झुरतेस तू

~ सागरराजे निंबाळकर

कधी न काही

आयुष्य खर्च झाले जमले कधी न काही 

माझ्या मनाप्रमाणे घडले कधी न काही 

ओठात "केरवा" अन् हातात "दौत" होती

वाटायचे लिहावे सुचले कधी न काही

नात्यातला अबोला बोलून खूप गेला

इच्छा असूनसुद्धा टिकले कधी न काही

जळले बरेच काही "जाती" दुभंगल्याने

छायेत विस्तवाच्या विझले कधी न काही

जेव्हा मिठीत दिसली परक्या कुण्या मुलाच्या

कोशात शब्द माझ्या उरले कधी न काही 

पाहून दुर्दशा ही बागेतल्या कळ्यांची 

जाई, जुई, चमेली ठरले कधी न काही

शिवबा, जिजा नि साऊ नावास फक्त येथे

त्यांच्याकडून कोणी शिकले कधी न काही

~ सागरराजे निंबाळकर

काय आहे तुझे

~ काय आहे तुझे

कोणती झोपडी कोणता बंगला 

काय आहे तुझे श्वास जर सोडला

वाटले जर कधी एकटे-एकटे

ऐक आवाज तू एकदा आतला

एक नंबर तुझ्या सेव्ह हृदयी जरी

वाजला का कधी? फोन हातातला

ओढही संपली, प्रेमही संपले

वाढला एवढा वाद दोघातला

फक्त सांभाळणे वृत्त नाही पुरे 

यायला पाहिजे राबता चांगला

पाहण्या नेहमी लेकरांना सुखी

राबतो, खंगतो जीव बापातला

आज कळले मला भूक मारून "ती"

काढते वेगळा घास ताटातला

~ सागरराजे निंबाळकर

उभा जन्म जातो

वृत्त : सौदामिनी 

लगावली : लगागा लगागा लगागा लगा 

~ उभा जन्म जातो 

तसा चेहऱ्याने सुखी वाटतो

कसा काय दुःखात मग राहतो

रडवते तुझे प्रेम अगदी तसे 

गुलाबास काटा जसा टोचतो

मला भेटण्या ती न आली कधी

तरीही तिची वाट मी पाहतो

कितीदा झिजवल्या तुझ्या पायऱ्या

तरी विठ्ठला तू कुठे पावतो

उभा जन्म जातो घडवण्यात हा

मुलांना किती बाप सांभाळतो

~ सागरराजे निंबाळकर

शोध चांगला दुसरा

सराव झाला, आहे आता

तुझ्या दग्याचा राणी

चलनामध्ये, नसलेली मी 

वेचत नाही नाणी

नको बहाणे, नको इशारे

शोध चांगला दुसरा

जुई, मोगरा, गुलाब, चाफा 

सोबत ठेवत हसरा

~ सागरराजे निंबाळकर

कविता, गझला

शब्दांशिवाय, कुणीच नसते

कविता लिहिणाऱ्यांचे

कलियुगातही, टिकले आहे 

नाते युगायुगांचे

रक्तासोबत, शब्द वाहती

धमण्यांमधून ज्यांच्या

रुळल्या ओठी, प्रत्येकाच्या

कविता, गझला त्यांच्या

~ सागरराजे निंबाळकर

स्मित ठेऊनी, ओठी उसणे 

गात राहतो गाणी 

थांबत नाही, काही केल्या 

डोळ्यांमधले पाणी

याचकारणे, जगापासून 

दूर स्वतःला केले 

जाणारा तर, खुशाल गेला 

सुखही माझे नेले 

~ सागरराजे निंबाळकर

टिकली असती, नाती जर का

विश्वासावर थोड्या 

तुटल्या नसत्या, सहजासहजी

कधी कुणाच्या जोड्या

कुणास मानू, इथे आपले

प्रश्न सारखा पडतो

नाती सगळी, निभावण्याचा

विकार जेव्हा जडतो

~ सागरराजे निंबाळकर

~ कुणीच बोलत नाही...

वाऱ्याची मी, गातो कवने  

कापत सगळी झाडे 

गावी माझ्या, उरलेसुरले 

श्वास मोजती वाडे

भार विजेचा, सोसत नाही 

सूर्य वेठीस धरला 

पाण्यासाठी, पावसाजवळ 

तलावसुद्धा रडला

पक्ष्यांनाही, बेघर केले 

घरटी अवघी मोडत 

जनावरेही, निघून गेली 

जंगल मागे सोडत

शिकार झाली, वाघाची अन 

हरीण निपचित पडले 

मनुष्य आहे, किती निर्दयी 

त्यांनासुद्धा कळले

शंख, शिंपले, वाळू, रेती 

मोह कमी ना झाला 

उभी करावी, वाटत आहे 

माडी प्रत्येकाला

सुरू राहिले, सत्र असे जर 

उरेल शिल्लक काही?

दुर्दैवाने, हल्ली यावर 

कुणीच बोलत नाही

~ सागरराजे निंबाळकर, कल्याण 

संपर्क - ८८ ७९८९ ७७९७

उरल्यासुरल्या आठवणींची

सोबत आहे आता

शोधत असतो दशोदिशांना

तुलाच येता-जाता 

कळली जर का वार्ता माझी

अश्रू नकोस गाळू 

विसर मला तू तशीच अगदी

जशी निसटते वाळू 

~ सागरराजे निंबाळकर

गुन्ह्यात आहे

बघता-बघता परकी झाली

पत्रिका तिची मला मिळाली

घडायचे ते घडून गेले

विसर मला ती सहज म्हणाली...

आठवेल का तिला झोपडी?

नवीन माडी जिला मिळाली

मायानगरी क्षणभर आहे

गर्वाचे घर येते खाली

खिसा रिकामा असतो ज्याचा

नसतो त्याला कोणी वाली 

गुन्ह्यात आहे नाव सखीचे

काढू खटला कसा निकाली

"छावा" कळला ज्याला-ज्याला

त्याला-त्याला ऊर्जा आली

~ सागरराजे निंबाळकर

केली फसगत

आयुष्याने केली फसगत प्रत्येकाची

उरली मागे अवघी दौलत प्रत्येकाची

पूर्णत्वाला जाता-जाता चुकली सारी 

प्रेमामधली गणिते नकळत प्रत्येकाची

फितुरीसुद्धा मागे हटली रांगेमधुनी 

निष्ठा इतकी आहे हरवत प्रत्येकाची

सरणावरती दिसली गर्दी तेव्हा कळले 

गेली स्वप्ने रांगत-पांगत प्रत्येकाची

झोळी पसरत या विश्वाचा स्वामी म्हणतो 

आई म्हणजे आहे बरकत प्रत्येकाची

~ सागरराजे निंबाळकर