----- मोजू नकोस लाटा -----
वृत्त :- आनंदकंद
मोजू नकोस लाटा, येतील त्या निरंतर
येतील वादळेही, येथे अती भयंकर
तोऱ्यात येथ आले, गेले कितीतरी पण
स्मरणात राहिले ते, होते खरे कलंदर
जा प्रेम डावलूनी, माझे खुशाल सखये
पण आश्रयास माझ्या, येऊ नकोस नंतर
सोडून जायचे रे, येथेच सर्व काही
सांगून स्पष्ट गेला, राजा इथे सिकंदर
स्वप्नात काय दिसले, होते विचित्र सारे
पण जागता उमगले, होते तयात अंतर
गड कोट खूप येथे, मी पाहण्यास गेलो
साऱ्यात भावला मज, तेजोमयी पुरंदर
पाहून सागराला, सारे चकीत झाले
मुजऱ्यास वाकलेले साक्षात भव्य अंबर
@ *सागरराजे निंबाळकर*
No comments:
Post a Comment
आपल्या अभिप्रायाबद्दल मनःपूर्वक आभार !