-- आता राहूद्या एकांती --
मिटलेल्या पापण्यांनी
श्वास सारे केले बाद
चित्र आता वेगळालं
फक्त एकांताची साद
मंद झाले दिवे आणि
सरतेय रात्र काळी
कोणा कळतो का कधी
प्रारब्धाचा मारा भाळी
आप्तगण जमलेले
सजलेली मृत्यूशय्या
हुंदक्यांच्या बैठकांचा
नाच खोटा ता था थैय्या
जागेपणी माझ्या ज्यांनी
डोळे घट्ट झाकलेले
चढवून पुष्पमाला
नम्रपणे वाकलेले
इच्छा अपुऱ्या असता
कशी मिळणार शांती
नको मज गोतावळा
आता राहूद्या एकांती
जन्म येथे पुन्हा पुन्हा
ग्वाही लक्ष योनी देते
जशी लाट सागराची
पुन्हा किनाऱ्यास येते
@ *सागरराजे निंबाळकर*
No comments:
Post a Comment
आपल्या अभिप्रायाबद्दल मनःपूर्वक आभार !