लिहिण्याजोगा मतला आता सुचतो आहे
रडण्यासाठी मिळतो खांदा आता कोठे?
गरजेपुरते खोटेनाटे हसतो आहे
घरटे मागे सुटल्यानंतर कळले इतके..
सहवासाला आईच्या मी मुकतो आहे
वार्धक्याच्या उंबरठ्यावर बसल्यावरती
बाबा माझा थोडा-थोडा कळतो आहे
सोपे नाही टिकणे मित्रा युद्धामध्ये
लाखोवेळा हरल्यावरही लढतो आहे
छातीशी धरले ज्याला तो जखमा देतो
किस्सा का हा माझ्यासोबत घडतो आहे
शाळा करणे मैत्रीमध्ये जमले नाही
यासाठी तर एकलकोंडा जगतो आहे
~ सागरराजे निंबाळकर
No comments:
Post a Comment
आपल्या अभिप्रायाबद्दल मनःपूर्वक आभार !