का मला ती जीव इतका लावते
गावखेड्याची असो, शहरी असो
उंच माडी, लांब गाडी मागते
वाटते आभाळ अवघे ठेंगणे
लेक पहिल्यांदाच जेव्हा रांगते
ती स्वतः खाते शिळे अन् कोरडे
लेकरांना मात्र ताजे वाढते
जे कधी भाग्यात नसते आपल्या
नेमके ते का हवेसे वाटते
एवढ्यासाठी बदलले गाव मी
घर तिचे वाटेत माझ्या लागते
भांडलो दोघे कितीही, नेहमी
मी तिला अन् ती मला समजावते
~ सागरराजे निंबाळकर
No comments:
Post a Comment
आपल्या अभिप्रायाबद्दल मनःपूर्वक आभार !