शब्द बागेला दिलेला आजसुद्धा पाळला मी
ज्या वहीमध्ये तुझ्यावर शेकडो आहेत कविता
त्या वहीला वाचण्याचा मोह कायम टाळला मी
येत असतो सारखा तो चेहरा डोळ्यांपुढे या
का नको त्या पाहुण्याला जीव इतका लावला मी
पापण्यांच्या आड तू जो थेंब अश्रूचा लपवला
ओंजळीमध्ये खुबीने नेमका तो वेचला मी
गंध येतो चंदनाचा ज्यामुळे जखमेस माझ्या
काळजावर नेहमी तो घाव ताजा ठेवला मी
~ सागरराजे निंबाळकर
No comments:
Post a Comment
आपल्या अभिप्रायाबद्दल मनःपूर्वक आभार !