गझल आनंदकंद

झाले कसे गुलाबी हे गाल लाल आता
कळले मला अता की जुळणार ताल आता

ठोकाच काळजाचा बघना चुकून गेला
जीवास वेड लावी कमनीय चाल आता

तू सोबतीस नसता मन हे उदास होते
सांगू किती जिवाचे होतात हाल आता

जगणे तुझ्याविना हे झाले अशक्य मजला
हे सांगताच तू ही हसते खुशाल आता

होकार तव मिळाला भलताच खूष झालो
जणु लाभली प्रियेची उबदार शाल आता

हातात हात यावा इतुकेच मागणे का
साराच जीव तुजला केला बहाल आता

ही वाट जीवनाची चालू खुशीत दोघे
राहू तिथे सुखाचा बांधू महाल आता

हसणे तुझे खुशीचे मजला हवे हवेसे
स्वप्नात रंगतो मी सारे त्रिकाल आता

ये सागरास भरती तुजला सखे पहाता
संध्या नभी उधळते बघ ना गुलाल आता

© *सागरराजे निंबाळकर*
       उल्हासनगर, ठाणे