आत माझ्या धैर्यशाली वाहतो सागर
स्वार मी ऐटीत होतो रोज दुःखावर
डाव सारे ओळखावे वेळच्यावेळी
अन्यथा होतो खुबीने आपला वापर
मी तसाही एक उपरा गाव नसलेला
भार टाकू मी कसा मग फार कोणावर
मी अनामिक झाड आहे सावली देतो
नाव माझं कोण घेतं पान गळल्यावर
मी गझलचे वृत्त जगतो शक्य तितक्यांदा
तृप्त होतो श्वास माझा शेर लिहिल्यावर
😊 सागरराजे निंबाळकर, कल्याण
No comments:
Post a Comment
आपल्या अभिप्रायाबद्दल मनःपूर्वक आभार !