नातीगोती नावापुरती
प्यारी केवळ माया
उभा ठाकतो समोर मृत्यू
तेव्हा कळते छाया
श्वास मोजके हाती उरता
गडबड होते सारी
चक्रामधून नियतीच्या या
नर सुटतो ना नारी
जगून घ्यावे मनासारखे
चिंता हवेत उडवत
भार कशाला प्रौढत्वाचा
लहान व्हावे नकळत
गाडी-माडी कपडालत्ता
मागे सुटून जाते
मृत्यूसोबत आयुष्याचे
असेच असते नाते
आत्मासुद्धा अपुला नाही
आहे नश्वर काया
दोन घडीच्या मोहापायी
जीवन जाते वाया
मातीमध्ये प्रत्येकाचा
शेवट आहे ठरला
विसावल्यावर सरणावरती
कोण कुणाचा उरला
🌺 सागरराजे निंबाळकर, कल्याण
No comments:
Post a Comment
आपल्या अभिप्रायाबद्दल मनःपूर्वक आभार !