चिंतेपायी जेव्हा जातो
बाप रोज गुत्त्यावर
राख होते काळजाची
आणि मरते नजर
आई उघड्या डोळ्यांनी
सारी दुर्दशा बघते
बळ आणून उसणे
कशीबशी सावरते
बाप बघतो आकाश
एकटक जेव्हा-जेव्हा
मला दिसतो चातक
त्याच्यामध्ये तेव्हा-तेव्हा
त्याच्या मनाजोगं कधी
येत नाही पीकपाणी
ऋतू कोणताही असो
लागू होते आणीबाणी
सावकार दारी येता
त्याला भरते धडकी
कोण जाणे दोर कशी
हाती लागते नेमकी
जातो पिंजरा खोलून
मागे सोडून पिल्लांना
दूर सारावे लागते
मग वह्या, पुस्तकांना
सुरू राहतो असाच
फेरा जन्म-मरणाचा
एकदाही येत नाही
क्षण वाट्याला सुखाचा
@ सागरराजे निंबाळकर, कल्याण
No comments:
Post a Comment
आपल्या अभिप्रायाबद्दल मनःपूर्वक आभार !