घाव सारे तुझे आत डोकावले
थांबले ना कधी दुःख डोळ्यातले
भेट होती जरी फक्त वाटेतली
घट्ट झाले किती बंध दोघातले
दे मुहंमद मला अन् तुला राम घे
संपवू भेद चल एकमेकातले
पाहतो विठ्ठला रोज मूर्ती तुझी
डोलताना सहज पीक शेतातले
मानले वृत्त मी जीवनाला जसे..
श्वास झाले जणू शेर गझलेतले
▪️सागरराजे निंबाळकर, कल्याण
No comments:
Post a Comment
आपल्या अभिप्रायाबद्दल मनःपूर्वक आभार !